Geçtiğimiz yıl akciğer kanserine yakalandığını açıklayan Semiramis Pekkan, YouTube kanalında ilk kez bu kadar açık konuştu. Anlattıkları sakin ama bir o kadar da gerçek.
Hastalığı kabullendiğini söylüyor, güçlü durmaya çalışmış. Fakat bir an var ki unutamıyor.
“Ben de sallandım” diyor. Ciddi sarsılmış. Her şeyi kabullenen bir yapısı varmış, “tamam bunlar da olacak” diyormuş kendi kendine. Ama ilk saç teli eline gelince durum değişmiş.
Şok yaşamış. “Saç getirin bana” diyecek kadar panik olmuş. Bilgi sahibi olmanın her şeyi çözmediğini anlatıyor. Ne kadar hazırlıklı olursan ol, o an başka bir şey.
Bu sözler sosyal medyada kısa sürede yayıldı. Pek çok kişi aynı duyguyu yaşadığını yazdı.
Tedavi sürecinde en belirgin değişim yorgunluk olmuş. 4-5 ay öncesine göre daha çabuk yorulduğunu söylüyor. Bazen kendini zorlamak istemiş, olmamış.
“İnsanın hastalığın sürecine saygı duyması lazım” diyor. Bu cümle önemli. Herkes güçlü görünmek zorunda değil. Beden ne diyorsa onu dinlemek gerek.
Ailesi küçük. Tek ablası var. Onu hep yanında hissetmiş. Dostları da destek olmuş ama 3-4 kişiyle sınırlı kalmış bu destek.
Zaten o dönemde kalabalık istemediğini söylüyor. Çünkü bazı bakışlar insanı daha çok yoruyor. “Ah bu gitti” der gibi bakanlar olmuş. Onlarla göz göze bile gelmemiş. Kendini öyle hissetmediğini net söylüyor.
Yaşadıklarını süslemeden anlattı. Güçlü görünmeye çalışmadan, olduğu gibi. Belki de en çok bu yüzden etkili oldu.
